9-daagse rondreis Dolomieten

Verona

Maandag 13 juli:

Gisteren kwamen we aan in Verona. Wij met de auto vanuit Frankrijk en Zara en Enna met het vliegtuig. We sliepen een nachtje in Verona, in een mooi en comfortabel appartement met airco, net buiten de stad. 

We brengen de voormiddag door in Verona, de stad van Romeo en Julia. Tijdens een korte wandeling langs de bekendste bezienswaardigheden ontdekken we dat je sinds deze zomer niet langer gratis een kijkje kunt nemen bij het beroemde balkon van Julia. Omdat we slechts een paar uur in Verona blijven, kiezen we ervoor geen toegangsticket te kopen voor Casa di Giulietta. Gelukkig kunnen we door een spleet in de toegangspoort aan Via Cappello 23 toch nog een glimp opvangen van het iconische balkon. Dat volstaat voor ons.

Verder zijn we erg verrast door deze stad, het antieke centrum is erg mooi met pleintjes, terrasjes, torens en historische gebouwen. Op het grote plein, Piazza Brà vind je de Arena di Verona. Het Piazza della Erbe is wellicht het mooiste plein van Verona, met kleurrijke gevels, de fontein en gezellige terrassen. Vanaf de Ponte Pietra, de oude Romeinse brug heb je een prachtig uitzicht over de Adige rivier en de historische binnenstad.

Daarna is het nog 180 km, 2 uur, rijden naar onze eerste bestemming in de Dolomieten.

Lago di Carezza (Karersee)

Op de weg tussen Bozen en San Giovanni di Fasso, passeren we een erg mooi meer, Lago di Carezza. Een plek die heel erg bekend werd door TikTok/Instagram, zoals veel plekken in de Dolomieten.

We vinden meteen plek op de enorme betaalparking. Via een tunnel onder de weg kom je bij het meer. Er zijn eetkraampjes en souveniershops… We krijgen al meteen een voorproefje van de drukte waarvoor we al vreesden.

In 30 minuten wandel je rond het meer, maar er zijn ook veel langere wandelingen mogelijk. Het meer is wondermooi, maar zwemmen mag helaas niet. 

San Giovanni di Fassa

Na nog 14 kilometer rijden komen we aan bij Camping Catinaccio Rosengarten, in San Giovanni di Fassa. Hier slapen we twee nachten op een hoogte van ongeveer 1300 meter. De temperatuur is gezakt van 36 naar 27° Celsius. Ideaal om ons direct te installeren.

San Giovanni bestaat uit twee dorpen, Vigo di Fassa en Pozza di Fassa. Beiden zijn heel charmante dorpen, precies zoals je de dorpen in de Dolomieten voorstelt. Met kleurige houten chalets en heel veel bloemen. 

Vanaf de camping lopen we zo het dorp in, waar veel restaurantjes zijn. We eten bij een Sardijns restaurant. Erg lekker!

Vanaf middernacht barst een enorm onweer los. Onze tent houdt goed stand en we blijven droog. Net als we weer slapen schieten we wakker van het gebulder van een helikopter. Het lijkt wel of die op de camping een evacuatie doet. We hebben niet geweten wat er precies aan de hand was, maar de regio wordt wel meer geteisterd door noodweer.

Seceda Ridge wandeling

Dinsdag 14 juli:

Na de regen van afgelopen nacht komen we wat later op gang. Rond 9 uur vertrekken we met de auto voor een rit van 35 kilometer, waar we uiteindelijk ruim een uur over doen. In de dorpen onderweg is het opvallend druk en bij enkele bergpassen worden we opgehouden door het vele fietsverkeer. Toch genieten we volop van de omgeving, want het landschap onderweg is werkelijk fenomenaal.

Bij de Sellapas houden we even halt om de bekende “doodskistkabellift” Forcella del Sassolungo te bekijken. Je stapt in terwijl het bakje al in beweging is. Er is plaats voor slechts twee personen en tijdens de rit blijf je rechtop staan. Een bijzondere ervaring moet dit zijn.

Vandaag staat Seceda Ridgeline op het programma, één van de absolute iconen van de Dolomieten. Het is een plek die bij ons een dubbel gevoel achterlaat. Want ja, het uitzicht is spectaculair en de grillige bergkam is werkelijk uniek. Tegelijk voelt deze plek erg commercieel aan. Zo moet je bijvoorbeeld zelfs voor het bekende uitzichtpunt bij de ridgeline nog een extra bijdrage van 5 euro betalen. Dat slaan wij over.

Voor ons bezoek aan Seceda had ik vooraf heel wat opzoekwerk gedaan, en dat bleek absoluut de moeite waard. Er zijn namelijk verschillende manieren om de beroemde bergkam te bereiken:

1️⃣ Met de zetellift vanuit Oritisei

De meest comfortabele optie brengt je rechtstreeks tot aan de voet van Seceda. Deze optie is echter ook de duurste: 74 euro per persoon (heen en terug, prijs 2026). Bovendien moet je vooraf een tijdslot reserveren.  Daarvoor passen wij. Info en tickets via Seceda Cableways.

2️⃣ Met de kabelbaan vanuit Col Raiser

De optie die wij kiezen: de kabelbaan vanuit Col Raiser. Een ticket kost 34 euro per persoon (heen en terug, prijs 2026) en reserveren vooraf is niet nodig. Parkeren kost 10 euro. Vanaf het bergstation wandel je ongeveer 4 kilometer tot Seceda, met een stevige klim van bijna 500 hoogtemeters. De terugweg richting Col Raiser is bijzonder mooi: via een luswandeling van ongeveer 10 kilometer passeer je rustige bergpaden, alpenweides en indrukwekkende uitzichten.

3️⃣ Te voet vanuit Ortisei

Voor wie geen gebruik wil maken van de kabelbanen, is het mogelijk om volledig te voet vanuit Ortisei naar Seceda te wandelen. Reken op een pittige tocht van ongeveer 3,5 tot 4 uur enkele richting, met maar liefst 1.200 hoogtemeters.

Wij kiezen dus voor de kabelbaan vanaf Col Raiser en kopen onze tickets een dag voordien via de website. Dit ging erg vlot en we hoefden niet aan te schuiven.  

Eenmaal boven merken we meteen hoe populair Seceda is. De kabelbaan brengt grote aantallen bezoekers naar boven, waarvan sommigen enkel het laatste stukje wandelen tot de bekende fotospot. Het contrast met de rustige bergwereld die je even verderop vindt, is groot.

Gelukkig wordt het tijdens onze terugweg snel rustiger. We wandelen langs smalle bergpaadjes, idyllische meertjes en uitgestrekte alpenweides. De drukte lijkt plots ver weg. Als afsluiter genieten we van een heerlijke tiramisu in een berghut. Die is meer dan verdiend.

Onze wandeling is terug te vinden op Wikoloc.

Tegen aperitief tijd waren we terug op de camping waar we net als gisteren genoten van een aperol op het terras.

We kookten zelf en daarna begon het opnieuw hevig te onweren. Dus installeerden we ons in de voortent om te kijken naar de halve finale Spanje Frankrijk.

Passo di Giau - Cinque Torri (wandeling)

Woensdag 15 juli:

We verlaten camping Rosengarten in Pozza di Fassa. Wat een leuk plekje!

Vandaag rijden we naar Cortina d’Ampezzo, 70 kilometer in oostelijke richting. Onderweg plannen we een stop bij de Passo Giau, op 2236 meter hoogte. Dit is een geliefde stopplek voor fotografen. We parkeren de auto gratis langs de weg, SP638, en wandelen van hieruit naar Cinque Torri, ‘de vijf toppen’.

De wandeling is 10.5 kilometer in een lus met net geen 500 hoogtemeters. Van bij het begin zijn de landschappen enorm mooi. Onderweg zijn er volop mogelijkheden om te pauzeren bij de rifugio’s van Averau, Nuvolau en Scoiatoli.

Onze wandeling is terug te vinden op Wikiloc.

Bovendien kom je ook meer te weten over wat zich hier tijdens de Eerste Wereldoorlog heeft afgespeeld. Troepen van het Italiaanse leger installeerden zich in de omgeving van de Cinque Torri vanwege de strategische positie en het zicht op de nabijgelegen bergen. Van hieruit konden ze zich met kanonnen verdedigen tegen de Oostenrijkse troepen. 

Wie minder ver wil wandelen, kan vanaf Passo Falzarego (SR48) met de stoeltjeslift naar Cinque Torri. 

Daarna rijden we nog een half uurtje door naar Cortina d’Ampezzo, waar we een nachtje bijkomen op hotel. We aperitieven in de Sportsbar en eten bij ‘Vizietto Di Cortina’ terwijl we het WK voetbal volgen op de iPhone (Engeland-Argentinië, 1/2 finale). Spijtig dat Argentinië won…

Cortina d’Ampezzo

Donderdag 16 juli:

Cortina is een mondain wintersport oord met luxe winkels en hotels. Hier overnachten is niet goedkoop. De stad mocht al twee keer de Olympische Winterspelen hosten, in 1956 en 2026.

We verkennen het stadje en rijden daarna door naar de volgende camping in Niederdorf (Villabassa), slechts 29 kilometer verderop. Deze camping heeft een buitenzwembad én een gloednieuw indoorzwembad met wellness. Dat klonk als muziek in de oren van Zara en Enna.

Het weer was zo goed, dat we na het opzetten van de tent, niet weg te slaan waren van bij de pool. Een rustdag dus.

Tre Cimme di Lavaredo (Drei Zinnen) en Cadini Di Misurini (wandeling)

Vrijdag 17 juli:

Vandaag gaat de wekker vroeg, want we willen de iconische Tre Cime di Lavaredo en het uitzichtpunt van Cadini di Misurina bezoeken. De rit naar het startpunt van de wandelingen bedraagt slechts 29 kilometer, maar ook hier is een goede voorbereiding noodzakelijk.

Beide wandelingen starten aan Rifugio Auronzo, gelegen op 2.333 meter hoogte. Om hier met de auto te geraken, moet je verplicht vooraf een tijdslot voor de parking reserveren. De toegang kost 40 euro per wagen en de tickets komen ongeveer een maand vooraf online beschikbaar. Ze zijn vaak snel uitverkocht. Reserveer dus tijdig via de officiële website van Tre Cime di Lavaredo.

Je kan Rifugio Auronzo ook met de bus bereiken, maar de wachtrijen in de vroege ochtend waren indrukwekkend lang.

Eerlijk gezegd vonden we dit systeem wat onhandig. Overal lees je het advies om zo vroeg mogelijk te komen om de grootste drukte te vermijden en te genieten van het mooiste ochtendlicht. Maar door het verplichte tijdslot hadden wij weinig keuze: onze toegang was om 7 uur. En jawel… we kwamen boven aan in de regen.

Gelukkig klaarde het weer snel op en kregen we uiteindelijk prachtige omstandigheden. We hebben intussen geleerd om de weersvoorspellingen in de bergen met een korreltje zout te nemen. De weerapps zaten tijdens onze reis opvallend vaak fout.

De wandeling naar Cadini di Misurina en de lus rond de Tre Cime zijn twee afzonderlijke wandelingen. Samen goed voor ongeveer 14 kilometer en 600 hoogtemeters. Wij wandelden niet de volledige lus rond de Tre Cime, maar keerden terug vanaf het viewpoint. Daardoor kwamen we uit op ongeveer 10 kilometer. Onze route is terug te vinden op Wikiloc.

📍 Cadini di Misurina viewpoint

🥾 3,8 km heen en terug vanaf Rifugio Auronzo
⏱️ Reken op ongeveer anderhalf uur wandelen.

Deze korte wandeling is absoluut de moeite waard voor het spectaculaire uitzicht op de grillige pieken van Cadini di Misurina. Het pad is echter smal en loopt langs steile afgronden, waardoor het minder geschikt is voor mensen met hoogtevrees. Bovendien kan het aan het viewpoint erg druk worden. Wij hadden bijvoorbeeld een Aziatisch koppel dat de plek volledig opeiste voor een uitgebreide trouwfotoshoot…

📍 Tre Cime di Lavaredo 

🥾 10 km luswandeling vanaf Rifugio Auronzo
⛰️ Hoogste punt: Forcella di Lavaredo – 2.462 meter

De wandeling rond de Tre Cime is technisch niet moeilijk. Het pad is breed en goed toegankelijk, maar verwacht hier geen rustige bergwandeling: dit is één van de populairste plekken in de Dolomieten en dat merk je.

Het mooiste uitzicht op de iconische Tre Cime krijg je volgens ons voorbij Forcella di Lavaredo. Hier ontvouwt zich het klassieke panorama dat je op bijna elke foto van deze bergtoppen ziet.

Daarna zwembad en wellness 🛁🫧voor Zara en Enna.

Villabassa (Niederdorf) - Lago di Braies (Pragser Wildsee)

Zaterdag 18 juli:

We vermaken ons geweldig op camping Olympia in Niederdorf (Villabassa), bij Dobbiaco-Toblach. De camping heeft een buitenzwembad én een gloednieuw indoorzwembad met wellness. We gaan tweemaal eten in de bar/restaurant bij het zwembad en er is zelfs een mini-zoo. 

De ligging in de vallei van de Rienz, maakt dat het er zonniger is dan in de bergen. De omgeving is heerlijk rustig, met vredige dorpjes. Bij Santa Maria Dobbiaco, een pelgrimsoord, laten we de drone even vliegen. In de nationale parken mag het nergens, wat we respecteren. Helaas doet niet iedereen dat…

Het fietspad bij Niederdorf loopt vlak achter de camping en maakt deel uit van het beroemde Pustertal-fietspad richting Toblach en Sexten. Je fietst er door brede alpenvalleien langs goed aangegeven en verharde paden.

Lago di Braies, nog zo’n bekend meer in de Dolomieten, ligt op slechts 14 kilometer van de camping. Je kan er dus gemakkelijk naartoe fietsen.

Vandaag staat opnieuw een absolute topper van de Dolomieten op het programma: Lago di Braies (Pragser See). We twijfelen even om fietsen te huren, maar kiezen uiteindelijk toch voor de auto.

💡 Goed om te weten!
Van 1 juli tot 15 september, tussen 9.00 en 16.30 uur, is de toegangsweg naar het meer afgesloten voor gewoon verkeer. Je kan er dan alleen naartoe met een vooraf gereserveerd toegangsticket, gecombineerd met een parking en shuttletransfer.

Er zijn vier parkings beschikbaar. Wij reserveren slechts één dag vooraf en vinden enkel nog plaats op P1, op ongeveer 5 kilometer van het meer. Het combiticket kost 44 euro (prijs 2026) en omvat de toegang, parking, de shuttlebus en een voucher van 22 euro voor de COOP-supermarkt. Reserveren doe je online via de officiële website.

Let goed op bij het reserveren: geef het correcte aantal personen in de wagen aan. Anders bestaat de kans dat je niet mee mag op de shuttlebus. Zelfs voor honden wordt gecontroleerd of ze een geldig ticket hebben.

Wie te voet of met de fiets komt, heeft wel vrije doorgang. Kom je vóór 9 uur, dan mag je nog met de auto doorrijden, maar ook dan betaal je voor de parking en is het natuurlijk afwachten of er nog plaats is. Houd er bovendien rekening mee dat de zon pas rond 10 uur boven de bergen verschijnt. Vanaf dat moment krijgt het water zijn bekende turquoise kleur.

Hoewel we vooraf niet echt fan waren van al deze regels en reservaties, moeten we toegeven dat het systeem verrassend vlot werkt. De drukte wordt beter gespreid en de lokale ondernemers profiteren mee van het toerisme.

Bij aankomst krijgen we eerlijk gezegd wat Disneyland-vibes. Lago di Braies is zonder twijfel prachtig, maar de populariteit heeft ook een keerzijde. Veel bezoekers komen vooral voor de perfecte foto met de houten bootjes. Die bootjes zijn trouwens niet goedkoop: 50 euro per bootje (prijs 2026). Rond het meer vind je ook eetgelegenheden en souvenirwinkels.

De wandeling rond het meer zelf is ongeveer 4 kilometer lang en heel toegankelijk. Na onze wandeling kiezen we ervoor om niet opnieuw de shuttle te nemen, maar de 5,5 kilometer terug naar parking P1 te wandelen via het bos. Een rustige afsluiter, al krijgen we onderweg nog een stevige regenbui over ons heen.

In de namiddag genieten we nog van het zwembad. Rond 18 uur begint het opnieuw te onweren en volgt een koude, kille avond.

Lago di Sorapis (wandeling)

Zondag 19 juli:

Lago di Sorapis, een meer op 1923 meter hoogte, nog een klassieker… 

Na de regen van gisteravond staan we op met een stralende zon. We zijn nu al telkens vroeg op pad geweest om te wandelen, deels om de drukte, deels om de wolken van de namiddag voor te zijn. Maar gezien het altijd overal druk is en het weer onvoorspelbaar, sliepen we gewoon uit en vertrokken pas om 10 uur.

Het is 28 km vanaf de camping tot het startpunt naar Lago di Sorapis.

Parkeren kan gratis langs de SS48, bij de Passo Tre Croci. Gezien Kevin deze wandeling skipt, wegens hoogtevrees, worden wij gewoon gedropt bij de start.

Kevin gaat naar Lago di Landro en Lago Misurina en komt ons tegen wandelen op het laatste stuk.

De wandeling volgt wandelpad 215 en is redelijk uitdagend, met smalle paden langs steile afgronden. Er zijn verzekerde stukken met kabels en trappen. De route heen en terug is langs dezelfde weg.

📏 13 km, 450 hoogtemeters, reken 4-5 wandelen.

We starten met lichte regen, krijgen daarna zon maar bij aankomst bij het meer begint het te gieten. We wachten een uur bij de rifugio tot het uitklaart en kunnen uiteindelijk nog mooie foto’s nemen.

Omdat er hier geen kabelbaan is, treffen we dus vooral echte wandelaars op het pad, maar ook hier weer grote drukte, vooral op de moeilijke passages.

De rest van de namiddag schijnt de zon en genieten we aan het zwembad en van de aperol.

Zara en Enna hebben gisteren de minizoo ontdekt achter de camping en gaan nu elke avond de geiten en konijnen groeten 👋 😅.  Daarna kijken we naar de WK finale, op de iPad bij de tent. Niemand anders op de camping lijkt geïnteresseerd.

Auronzo di Cadore:

Maandag 20 juli:

Laatste dag… Vandaag doen we het rustig aan.

Het was een koude nacht ! De temperatuur zakte tot 11 graden maar toch slapen we erg goed. Gelukkig hebben we de winterslaapzakken mee.

Op de middag rijden we naar het Lago di Auronzo, dat we eerder zagen liggen vanop de Tre Cime. We picknicken er en slenteren door het stadje.

Daarna wellness voor Zara en Enna, terwijl wij een laatste keer genieten aan het zwembad en van de laatste aperols.

We eten bij het restaurant van de camping en ruimen al één en ander op. Morgen naar huis… een rit van 13 uur door Italië, Oostenrijk, Duitsland en Luxemburg.