8 daagse rondreis op La Réunion 

Dinsdag 7 april

We vliegen in de late namiddag vanaf Paris Charles De Gaulle naar Saint-Denis op Réunion. Dochter Zara zet ons af bij Lille Flandres vanwaar we met de TGV naar Parijs sporen. Dat is al een beetje spannend, want wegens een eerder ongeval op de dag met een TGV, zijn er meerdere lijnen onderbroken. Gelukkig vertrekken we op tijd en een uurtje later zijn we al op de luchthaven.

De nachtvlucht met Air France duurt iets minder dan elf uur. Het eten is prima en we laten de gratis champagne smaken… 

Woensdag 8 april - 31°C 🌤️ - 76 kilometer 🚘

Om 6h25 stappen we de moderne luchthaven van Saint-Denis buiten. We switchen naar een zomertenue en nog geen uurtje later vertrekken we met een Hyundai I10 op een 8-daags avontuur rond het eiland.
Wij gaan het eiland rondrijden tegen de klok. Onderweg ontdekken we dat de meeste reizigers met de klok mee rondreizen. Wij beginnen dus met strand en eindigen in de bergen… ook prima!

Boucan Canot (2 nachten) - Cirque de Mafate - Plage de l’ Hermitage

We volgen de Route du Littoral, met een viaduct die in de oceaan gebouwd is, en meer dan 5 kilometer lang is.
We hebben overal gelezen dat je best vóór 9 uur wandelt op Réunion omwille van de wolken die komen opzetten. Dus nemen we gelijk de afslag naar Cap Noir.

Wandeling Cap Noir - Cirque de Mafate

Na een uurtje rijden, met een heel bochtige weg zodra we de kustweg verlaten, beginnen we de wandeling.

Deze wandeling, La Roche Verre Bouteille circuit, is slechts 5 kilometer lang, maar heeft adembenemende uitzichten over de Cirque de Mafate.

Het beginpunt is de kleine parkeerplaats aan het einde van de Chemin du Cap Noir, bij het dorp Dos d'Âne. Vanaf daar volg je het pad dat leidt naar het uitzicht over het zuidelijke deel van Cirque de Mafate. Vervolgens loop je langs Roche Verre Bouteille, een opvallende rotsformatie. Daarna leidt het pad terug naar het startpunt.

💡Hoewel de route relatief kort is, zijn er wat stukken met ladders en steilere secties. Uiteraard niets voor Kevin en zijn hoogtevrees. En… de wandeling in lusvorm (vanaf de Roche Verre Bouteille) is sinds het voorjaar van 2023 afgesloten om veiligheidsredenen. Wij volgen hem toch met een groepje lokale meiden, die beweren dat er geen probleem is bij mooi weer. Samen met nog een stel Nederlanders vatten we de tocht aan, maar botsen halverwege op een hoog ijzeren hek. Er zit niets anders op dan erover te klimmen. En verderop nog een tweede hek… niet ideaal natuurlijk. Het pad is nochtans op geen enkel punt gevaarlijk. Toch raden we aan om bij de rots terug te keren via dezelfde weg. De uitzichten zijn even mooi.
Maar wat een schitterende kennismaking met de natuur op Réunion is deze eerste wandeling!

De Mafate krater is één van de drie kraters op Réunion, en de enige waar de dorpen nog steeds onbereikbaar zijn over de weg. We kijken dan ook nog even bij de parking en het viewpoint hoe een helikopter vanaf Dos d’Âne proviand naar de dorpjes in de krater brengt.

Boucan Canot ⛱️

We rijden nog een uurtje tot Boucan Canot, op slechts een paar kilometer van Saint-Gilles-les-Bain.

Boucan is een klein maar gezellig badplaatsje met een heel relaxte vibe. Het heeft één van de mooiste stranden van Réunion. Er zijn beachbars, surfshops en verschillende restaurantjes op het strand. Redelijk uniek op het eiland!

Dankzij de constante golven is Boucan één van de legendarische surfspots van het eiland. Het zwemgedeelte is beschermd door een haaiennet en indien de golven te sterk zijn, biedt het natuurlijke zwembad een oplossing. Dit rotsachtig bassin is een rustige zwemplek, en ligt pal voor ons hotel.

Hôtel Le Boucan Canot is gebouwd in de traditionele Creoolse stijl. Een heel fijn strandresort, met mooie tuin en zwembad, aan de Indische oceaan. Hier hebben we twee heerlijke overnachtingen. 

Tijdens het walvisseizoen (juni tot oktober) is het niet ongebruikelijk om walvissen vanaf de kust te zien.

De namiddag spenderen we rustig, aan het zwembad en aan zee. We drinken onze eerste rumcocktail bij een schitterende zonsondergang en eten die avond met de voeten in het zand bij één van de vele restaurantjes.

Belvédère du Maïdo - Cirque de Mafate 

Donderdag 9 april - 30°C 🌤️ - 78 kilometer 🚘

Zoals gezegd moeten we de wolken voor zijn, dus ontbijten we op weg naar de Belvédère du Maïdo. Deze ligt op 2190 meter hoogte, met zicht op de Mafate krater en de Piton des Neiges, de uitgedoofde vulkaan. Die is met zijn 3071 meter de hoogste berg in de Indische Oceaan.

We doen een uur over de 33 kilometer, opnieuw een wondermooie maar erg bochtige en klimmende route.

De verschillende uitkijkplatformen zijn via een pad verbonden met elkaar. Echt prachtig! In de diepte zie je de kleine ontoegankelijke gehuchten liggen. De combinatie met de vele gele bloemetjes maakt dit een erg fotogenieke plek. 

Er starten verschillende wandelingen, maar wij kiezen voor de eenvoudige Boucle Familiale. Heel ons lijf is stijf van de wandeling van gisteren, tot schouders en armen toe.

Daarna rijden we via dezelfde weg terug. Van 2091 meter hoogte naar de Indische Oceaan. De afdaling gaat veel vlotter en we rijden een paar keer door de wolken die komen opzetten. Bij één van de vele picknickplekjes eten we onze broodjes op, te midden de natuur. 

Plage de l’Hermitage 🤿 🐠

Snorkeltime… Plage de l’Hermitage is het langste zandstrand op Réunion, met een koraalrif en lagune, en haaiennetten, zodat zwemmen er veilig is. Het zeewater is ongeveer 25°C, erg aangenaam. Wij vinden een plekje in de schaduw in het gras onder de bomen en snorkelen om beurten. We zien mooi koraal en veel verschillende, ook grote, vissen. 

Met het zout nog in de haren pakken we het happy hour én de zonsondergang mee in de beachbar (Kivala) van gisteren. ‘s Avonds eten we bij Café Les Bronzettes in Boucan Canot, in het gezelschap van een poes die twee druppels water onze Rio is.

Cirque de Cilaos (1 nacht)

Fenêtre des Makes wandeling

Vrijdag 10 april - 30°C 🌤️ - 164 kilometer 🚘

We verlaten Boucan Canot en rijden vóór 9 uur via het dorp Makes naar het uitzichtpunt Fenêtre des Makes, aan de rand van de Cilaos krater. De rit duurt anderhalf uur voor 66 kilometer, zoals gewoonlijk steil bergop met heel veel bochten en langs smalle wegen. Eerst passeren we suikerrietvelden en bananenplantages, met soms heel nauwe passages. Daarna gaat het langs een erg weelderige begroeiing . Ongelooflijk hoe groen dit eiland is!

De wandeling start bij de parking Fenêtre des Makes, op ongeveer 1500 meter hoogte. Hier heb je al een adembenemend uitzicht op de krater en het dorp Cilaos. De hike zelf is een lus van 9.4 kilometer en het is best pittig met veel hoogtemeters. Vooral de eindklim naar het startpunt is erg uitdagend. Een groot stuk van de wandeling gaat door een prachtig schaduwrijk dennenbos, met veel wortels op het pad. Op de terugweg passeren we langs een rivier met weelderige vegetatie. 

Hiervan moeten we even bekomen. We picknicken in de schaduw vooraleer we de afdaling te beginnen.

We nemen nog een kijkje bij Le Gouffre de l’Etang-Salé, een soort blowhole in zee met woeste golven. En dan is het tijd voor een bezoekje aan de dochter van onze Franse buurman, die al jaren met haar gezin op Réunion woont, in Piton-Saint-Leu. Dat is leuk, en we proeven al het lekkers uit de tuin, van avocado tot kokosnoten.

Cilaos

We vertrekken niet te laat van het bezoek, want we hebben nog 56 kilometer te gaan tot Cilaos. Dit kraterdorp bereik je via de N5, met meer dan 400 bochten in totaal. Deze route staat bekend als één van de mooiste autoritten op het eiland. Wij wanen ons even in de Alpes-Maritimes in Frankrijk, dit landschap lijkt er zo hard op.

We komen aan met een perfecte timing, net voor het donker.

We installeren ons in het gezellige Hôtel des Neiges, en eten een Creools menu aan het ‘lac’ van Cilaos bij Le Cottage, een aanrader! We proeven er onder andere de lokale specialiteit, gratin chouchou, een peervormig soort komkommer. Super lekker! En als hoofdgerecht een curry van red snapper.

Zaterdag 11 april - 30°C ☀️- 56 km 🚘

Cilaos is een groot bergdorp op 1200 meter hoogte in het keteldal van de Cirque de Cilaos. De krater vormt een natuurlijke kom, omringd door steile bergwanden en gevormd door eeuwenlange vulkanische activiteit. De niet meer actieve vulkaan Piton des Neiges kenmerkt de omgeving.

Wij starten de dag met een wandeling rond het lac van Cilaos. Daarna verkennen we het dorp, dat bekend is van zijn thermale baden. Op verschillende plekken kan je wellness behandelingen boeken. We bekijken verder de Église Notre-Dame-des-Neiges.

Cilaos is een wandelparadijs. Van hieruit start de tweedaagse trektocht naar de Piton des Neiges vulkaan. Deze doe je best onder begeleiding van een gids.

Het uitzichtpunt ‘La Roche Merveilleuse’, even boven Cilaos, biedt een mooi zicht op het dorp.

Grande Anse (2 nachten)

Saint-Pierre

Daarna dalen we terug af langs dezelfde weg als gisteren. We houden halt bij Saint Pierre, waar net een openluchtmarkt aan de zeepromenade gehouden wordt. We kopen lokale lekkernijen en picknicken aan zee. 

Saint Pierre is de derde grootste stad van Réunion, en trekt een jonger publiek aan. Het is de ideale omgeving om meer te weten te komen over de rietsuikerteelt, de koffie- en theeplantages en rum productie. Zoals overal op Réunion woont hier een grote hindoe gemeenschap. De kleurrijke tempels duiken overal op.

Het is zaterdag en dat merken we. Overal houden locals feestjes en bbq’s langs het strand. Zelfs een trouwpartij! Kevin snorkelt en daarna rijden we nog een kwartiertje door naar ons volgende verblijf.

Grande Anse - Terre des Îles

We komen in de namidag aan in Grande Anse, waar we twee nachten slapen bij Terre des Iles, uitgebaat door Charles en Vanessa. Ze hebben slechts twee chalets in verhuur, met een privé zwembadje en onweerstaanbaar zicht op de Indische Oceaan. Een topadresje!

Grande Anse heeft een mooi zandstrand, omzoomd met kokospalmen en gras. Misschien wel het mooiste strand van heel Réunion? Zwemmen in zee is echter geen optie wegens de vele haaien en sterke stroming. Het natuurlijke zwembad biedt wel een oplossing. Er zijn enkele kiosken waar je iets kan eten en drinken en volop parkeergelegenheid.

Cascade de Grand Galet - Langevin rivier

Zondag 12 april - 30°C ☀️- 96 km 🚘

Vandaag wordt een drukke dag, met zowel de waterval als de lavaroute op het programma. En Kevin wil op tijd terug zijn om naar de koers (Paris Roubaix) te kijken. 

We ontbijten bij een schattig Frans bakkerijtje even verderop. Daarna rijden we via de kustweg tot de afslag naar de Cascade de Grand Galet. De route loopt de hele tijd langs de Langevin rivier en overal zijn zwemplekjes. Uiteraard neemt Kevin ook een plons. De weg is erg smal en het laatste stuk heeft een stijgingspercentage van 20% met haarspeldbochten. 

De waterval ligt vlak langs de weg, er is zelfs een kleine parking voorzien. 

Het is zondag en dan doen de Réunionais de nationale traditie van de picknick alle eer aan. Van ‘s morgens vroeg worden de beste spots geclaimd, zowel langs de rivier als verderop aan de kust. Hele families, volledig uitgerust met BBQ’s, muziek, kampeerspullen en allerlei versiering naargelang de gelegenheid, installeren zich. Ambiance verzekerd!

Route des laves - Cap Méchant

Volgens het oorspronkelijke plan zouden we niet verder rijden dan de waterval. De N2 loopt helemaal rond het eiland maar wij rijden morgen via het binnenland (en de vulkaan) naar het noorden.

Echter…

De Piton de la Fournaise is sinds februari actief. En de laatste uitbarsting dateert van 8 april, de dag dat wij aangekomen zijn. Lavastromen bereikten de oceaan en blokkeren nu de N2. Het is sinds 2007 geleden dat dit gebeurde. Dus besluiten we daar toch even heen te rijden en een kijkje te nemen. 

De laatste twee kilometers moeten we te voet verder, op het middaguur, onder een loden zon op heet asfalt. De lava is intussen gestold, maar gloeiend warm. Volgens de politie ter plekke, zal het minstens een half jaar duren vooraleer de weg opnieuw aangelegd kan worden. Wat had ik hier graag de drone opgelaten… maar onder toeziend oog van de politie was dit geen optie.

Op de terugweg houden we halt bij de lavastromen uit 2007. Ook toen stroomde lava over de weg de oceaan in en dat zie je nog heel goed. 

Nog wat verder wandelen we nog langs de Cap Méchant bij Saint Philippe. Deze kaap is bekend om zijn dramatische, zwarte lavakliffen die fel afsteken tegen de diepblauwe zee. Wij zijn vooral onder de indruk van de vele mooie vacoas bomen en het bijna perfecte natuurlijke gras. Het lijkt wel kunstgras. 

De middag spendeert Kevin in het zwembad, en ziet op de IPad hoe Wout Van Aert Paris-Roubaix wint. Terwijl ik aan het strand van Grande Anse geniet van de zondagse ambiance.

Route du Volcan - Piton de la Fournaise

Maandag 13 april - 30°C ☀️- 143 km 🚘

Het is tijd om de zuidelijke kust en het geweldige verblijf in Grande Anse te verlaten. Gastheer Charles geeft nog een snorkeltip in Saint-Pierre mee, en nog voor 9 uur ligt Kevin al in zee.

Daarna rijden we het binnenland in naar de Piton de la Fournaise, via de schitterende Route du Volcan. Vanaf Grand Anse een rit van 54 kilometer.

Eerst wanen we ons ergens in alpenweides, daarna rijden we door bos en tenslotte wordt de vegetatie laag. Onderweg zijn verschillende lookouts, zoals bij de Commerson krater. Nog later is er enkel nog vulkanische gesteente en zand, met de immense Plaine des Sables, langs de weg.

De laatste vijf kilometer is een onverharde weg, met heel veel bobbels. Kevin bestuurt de mini Hyundai alsof hij met een Hilux jeep rijdt, maar het gaat sowieso enorm traag. Het lijkt hier wel een filmdecor, en even later moeten we ook letterlijk even halt houden voor een opname van een feuilleton voor TF1, de nationale Franse televisie.

We eindigen bij de Pas de Bellecombe, met een gigantisch uitkijkplatform over de ‘caldera’ van de vulkaan. Van hieruit zouden we naar de kratertop wandelen, een vrij eenvoudige hike van 12 kilometer. Die kunnen we echter niet doen omdat de ‘enclos’ verboden gebied is wegens de eruptie die nog gaande is.

De Piton de la Fournaise is de onbetwiste ster van Réunion. Deze vulkaan is 2632 meter hoog en één van de meest actieve vulkanen ter wereld. De vulkaan beslaat ongeveer een kwart van het eiland en het hele nationale park is UNESCO werelderfgoed.

Plaine-des-Palmistes - Cascade de Biberon

Daarna rijden we verder naar Salazie en Hell-Bourg, nog eens 89 kilometer verder.

We dalen af tot het dorp Plaine-des-Palmistes, met langs de weg ongelooflijk veel palmen. Omdat we wat extra tijd hebben, wandelen we nog naar de Cascade de Biberon. Een korte wandeling van 2 kilometer.

Cirque de Salazie - Hell Bourg (2 nachten)

Hell-Bourg

Cirque de Salazie het het derde en laatste kraterdal waar we overnachten in het heel charmante bergdorp Hell-Bourg.

Hell-Bourg ligt op een hoogte van 900 tot 1000 meter boven zeeniveau. De weg ernaartoe is bochtig, maar veel gemakkelijker te rijden dan die naar Cilaos of Mafate. Na alle ritten lijkt deze wel een autosnelweg. Het dorpje is bekend voor zijn Creoolse architectuur en fungeert als uitvalsbasis voor wandelingen in de omgeving.

We slapen hier twee nachten, in het eenvoudige Relais des Gouverneurs. We schuiven aan bij de table d’hôte en de gastheer is een echte spraakwaterval. Hij vertelt honderduit over zijn dorp, de cycloon die vorig jaar door het dorp raasde en het proces om rum arrangé te maken. We maker kennis met de andere gasten en eten een typisch Creoolse maaltijd. Een erg gezellige avond!

Forêt de Bélouve - Trou de Fer wandeling

Dinsdag 14 april - 25°C ☀️- 21 km 🥾

Na gisteravond de verhalen gehoord te hebben over de Trou de Fer, een waterval gelegen in een diepe kom, en tot niet zo heel lang geleden enkel te bezichtigen vanuit een helikopter, besluiten we de hike te doen.

We vertrekken al om 7h30 en wandelen bijna 6 uur in totaal. De wandeling vanuit Hell-Bourg is 21 kilometer heen en terug met 800 meter hoogteverschil. 

Van Hell-Bourg is het eerst stijl klimmen naar de Gîte de Bélouve. Daarna wandelen we door het wondermooie woud van Bélouve, het lijkt wel op een sprookje. Via plankenpaden komen we uiteindelijk bij het uizichtplatform met magnifiek zicht over de dieper gelegen kom met waterval ‘Trou de Fer’. We lijken wel in een soort Jurassic Park omgeving beland te zijn. We zien heel wat helikopters overvliegen voor een nog spectaculairder zicht. 

Het oerbos van Bélouve is een schitterend, ongerept bos op een hoogte van ongeveer 1500 meter. Deze uitgestrekte hoogvlakte is beschermd door het Nationale Park van Réunion en is geklasseerd als biologisch reservaat. Er zijn hier een aantal inheemse soorten te vinden, zoals de boomachtige varen, de tamarin en enkele orchideeën. 

Na deze stevige wandeling bekomen we op een terrasje met een Bourbon dodo, het lokale bier van Réunion en een ijsje, uiteraard met lokale vanille. ‘s Avonds gaan we lekker Creools eten in het dorp, bij La Table du Relais des Cimes. 

Cascade du Voile de la Mariée

Woensdag 15 april - 30°C ☀️- 52 km 🚘

Vandaag slapen we eens uit, naar Réunion normen, en gaan pas tegen 8 uur ontbijten. We vliegen pas vanavond terug en hoeven slechts 52 kilometer te rijden tot de luchthaven. 

We hervatten de terugweg, en houden direct halt in het dorp Salazie, voor een korte wandeling naar de mooie ‘Cascade du Voile de la Mariée’.
Je ziet deze waterval al liggen vanaf de weg, maar de wandeling van 3 kilometer tot aan de voet van de waterval is erg mooi. Via een hangbrug, een pad langs de rivier met bananen- en chouchouplantages, en natte voeten wegens een paar passages door zijtakken van de rivier, bereiken we de waterval. 

💡Officieel is deze wandeling afgesloten op gemeentelijk bevel na een aardverschuiving. Borden duiden dit aan. We hadden ook wat moeite om de start te vinden. Het pad is op sommige punten glibberig en nat, maar zeker te doen. We waren alvast niet de enigen op het pad…

Even verderop stoppen we nog bij la Cascade Blanche, en eten tapas bij het gelijknamige restaurant. Voor het eerst in een week krijgen we een kort regenbuitje. Wat hebben we een geluk gehad met het weer!

We dalen verder af richting kust en schuiven om 14 uur aan bij de rondleiding in de Vanille Plantation Roulof, een familiebedrijf in Saint-André. 

De rondleiding wordt gegeven door Madame Roulof, die dit al 21 jaar doet. En dat doet ze fantastisch. Zij en haar man zijn ze de 4de generatie en opvolging is verzekerd via zoon Mathieu en zijn echtgenote.

De vanillleplant is een liaan, die een natuurlijke plant nodig heeft om langs te klimmen. Oorspronkelijk komt de plant uit Mexico en daar groeien ze langs yucca’s, die bescherming bieden tegen de zon. De plantage is overdekt om dit te na te bootsen.

We krijgen een uitleg over het volledige proces van bestuiving van de bloemen, de oogst van de ‘bonen’, het blancheren en droogproces. In totaal duurt het 15 maanden vooraleer de vanillestokken verkocht kunnen worden. Een nieuwe plant krijgt pas na 4 tot 5 jaar de eerste bloemen. Het is dus een lang proces.

Reunion was vroeger één van de grootste producenten van vanille, maar er zijn steeds minder families die dit ambacht nog doen. Nu is Madagascar de grootste producent ter wereld, ook onder de naam Bourbon vanille, wegens zijn goedkope arbeid. De vanille oogsten vallen de laatste jaren tegen door opeenvolgende cyclonen. Daarom heeft de familie ook nog suikerrietplantages, en is de zoon gestart met het kweken van allerlei fruitsoorten om confituren van te maken.

💡De rondleiding wordt elke dag om 11 uur en om 14 uur gegeven, duurt ongeveer anderhalf uur en kost 5€. Je kan producten kopen ter plekke. 

Saint Denis 

Hierna rijden we echt terug naar de start van de reis, naar de hoofdstad Saint Denis.
We maken nog een kort ommetje naar de Niagara waterval met mooie zwemplek. Helaas blijft het regenen, dus besluiten we maar naar de luchthaven door te rijden.

We leveren de auto probleemloos in en vliegen ‘s avonds opnieuw met Air France terug naar Parijs.

Wat een schitterend eiland is Réunion! 
Mi aime a ou 💚